ตายไปแล้วได้อะไรน้า?

ทำไมกูถึงไม่ชอบอยู่บ้านว่ะ

งงว่ะ มีคนถามมา แต่คำตอบที่กูตอบกลับไปมันคลุมเครือแปลกๆ

มันไม่ใช่ว่าจะมีคำตอบชัดเจน เหมือนกับ ทำไมกูชอบเขียนบลอกว่ะ ทำไมกูชอบอ่านการ์ตูน ทำไมกูต้องมาลบอีเมลล์ที่ไม่อ่านด้วย ทำไมกูชอบไปว่ายน้ำ ถ้าเป็นคำถามแบบนี้ ตอบได้แบบไม่ต้องคิดให้ปวดหัวเลย

กูเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อน มันกลับตอบมาด้วยคำถามว่า แล้วทำไมมันชอบอยู่บ้านว่ะ

เออ แล้วทำไมมึงถึงชอบอยู่บ้านว่ะ อาจมีคำตอบง่ายๆที่ว่า สบาย ไม่ต้องหาข้าวกินเอง หรือมีอะไรมากกว่านี้อีกมั้ย

แต่จะให้ตอบคำถามที่ว่าทำไมถึงไม่ชอบอยู่ มันรู้สึกแปลกๆมั้ย

คราวนี้ก็เลยแตกประเด็นย่อยๆเหตุผลเล็กๆ ส่วนหนึ่งมาจาก กูไม่อยากเจอหน้าพ่อแม่

แล้วทำไมกูถึงไม่อยากเจอหน้าพ่อแม่ว่ะ

ทำไมกูถึงเป็นคนแบบนี้ว่ะเนี่ย

หรือจริงๆแล้วกูอยากเจอ หรืออยากอยู่กับพ่อแม่ แต่พ่อแม่ทำให้กูไม่อยากอยู่ด้วย

เพราะพ่อแม่จู้จี้กับกูเกินไปจนกูรำคาญรึป่าว หรือเป็นเพราะว่ากูเป็นคนรักสันโดษ

งงว่ะ

ไม่รู้จะตอบว่ายังไง

แล้วกูก็โดนพูดเหมือนว่า กูเป็นคนไม่รักพ่อแม่ ก็เลยไม่อยากอยู่กับพ่อกะแม่

ลองคิดดูดิ คนรักกัน ก็ต้องอยากอยู่ด้วยกันจริงป่ะ แต่กูกลับไม่อยากอยู่กะพ่อแม่นานนัก เผลอทีไรก็ต้องหนีไปโน่นไปนี่ทุกที

กูทำเหมือนกูไม่สนใจความรู้สึกพ่อแม่ มีคนบอกมา กูเลยตอบกลับไปว่า แล้วพ่อแม่สนใจความรู้สึกกูบ้างมั้ยว่ะ

เพื่อนคนนึง เค้าตั้งใจเรียนให้ได้เกรดดีๆ ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ เค้าทำทุกๆอย่าง ก็เพื่อพ่อแม่ เพื่อให้พ่อแม่สบายใจ

กูไม่ได้ตั้งใจเรียนมากนัก กูซิ่วมาจากธรรมศาสตร์ มหาลัยที่ขึ้นชื่อว่าโคตรเจ๋ง กูแดกเหล้าอย่างบ่อย แดกจนเบื่อและขี้เกียจแดกแล้ว เพราะรู้ว่ามันเสียสุขภาพ กูไม่สูบบุหรี่เพราะกูไม่รู้ว่ามันอร่อยตรงไหน ทุกๆอย่างที่กูทำกูทำเพื่อ ตัวกูเอง

ถ้ากูทำเพื่อแม่ ป่านนี้กูคงนั่ง เป็นบ้า เรียนถาปัด เรียนอะไรที่กูไม่ชอบมากๆแน่ๆ

แล้วถ้ากูทำเพื่อตัวเองแล้ว มันแย่หรอวะ

แม้ว่าการที่กูจะทำเพื่อตัวเอง มันจะทำให้พ่อแม่เป็นทุกข์ ไม่แคร์สังคมของเค้า ไม่แคร์ความรู้สึกเค้า แต่กูทำเพื่อตัวเองนะโว๊ย กูทำให้ตัวกูมีความสุขนะ มันก็เป็นสิ่งดีไม่ใช่หรอ

กูคิดนะ ว่าพ่อแม่อยากให้กูมีความสุข

ถ้างั้นแล้ว การที่กู ทำแบบนี้ กูมีความสุข แฮปปี้ พ่อแม่ก็ควรจะมีความสุขด้วยจริงมั้ย

เพราะถ้าตามหลักการแล้วมันก็น่าจะเป็นหยั่งงั้น แต่พอถึงสถานการณ์จริงๆ พ่อแม่กลับเอาเหตุผลต่างๆมากมายมหาศาล มาอ้างเพื่อให้กูทำตามอย่างที่ใจเค้าต้องการ

ถ้าเค้าเป็นสุข แล้วกูเป็นทุกข์ มันจะดีหรอว่ะ

แต่ละคนแม่งอยากทำอย่างใจตัวเองกันทั้งนั้น

ใช่ๆ

นั่นที่พูดมา อาจพอตอบให้เป็นเหตุผลได้ว่า ทำไมกูถึงไม่อยากอยู่บ้าน

เมื่อไรที่กูหาเงินเองได้ แล้วไม่ต้องยึดติดกับพ่อแม่อีก ไม่ต้องแบมือขอตังค์เค้า ไม่ต้องง้อเค้าแล้ว เมื่อกูได้รับอิสระจริงๆแล้ว กูอาจจะคิดถึงบ้านก็ได้นะ

.

.

แต่กูก็คิดว่ามันคงต้องมีเหตุผลอีกเยอะแน่ๆ ที่กูไม่อยากอยู่บ้าน หรือไม่อยากอยู่ใกล้ๆพ่อแม่ กูรู้ว่าคนเราเป็นพวกจิตใจซับซ้อน กูยังไม่ค่อยเข้าใจตัวกูเอง ใครที่ไหนจะมาตัดสินกู จะให้กูเชื่อดีมั้ยนะ เคยได้ยินว่า ถ้ายังไม่เข้าใจตัวเอง จะไปเข้าใจผู้อื่นได้ไง คนอื่นคงยากที่จะเข้าใจเรา แต่กูยังเชื่อทฤษฏีการเรียนรู้ตัวเองจากผู้อื่นอยู่นะ

การเรียนรู้ตัวเอง จากผู้อื่นเนี่ยดี เพราะถ้ากูมาคิดเองว่าตัวกูเป็นยังไง ป่านนี้กูอาจจะคิดว่าตัวกูเองเป็นพระเจ้าไปแล้วก็ได้

.

.

เอาเป็นว่า วันนี้กูคุยกับตัวเองอีกแล้ววะ

แม่กูบอกอยู่เสมอว่า ครอบครัวกูนะ อบอุ่นแล้วนะ แต่กูก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก อาจเป็นเพราะมันเป็นรูปธรรมก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะกูเป็นคนเข้าใจอะไรยาก คิดเยอะเกิน

แต่กูก็เป็นคนดีนะ ใจแตกไปหน่อย

มึงล่ะ อยากอยู่บ้าน อยากอยู่กับพ่อแม่รึป่าวว่ะ