ตายไปแล้วได้อะไรน้า?

เมื่อผ่านจุดที่อยากเขียนอะไร บ้าๆ อะไรที่คนอื่นเค้าไม่เขียนกัน

พอกลับไปอ่านอีกที  แม่งกลับรู้สึกว่า กูพร่ำเพื่อเหี้ยไรนักหนาเนี่ย  ภาษาที่กูใช้ วิบัติเกือบทุกบรรทัด  ด้วยความที่ตอนนั้นช่างขี้เกียจกด Shift ซะจริงๆ  ขี้เกียจพิมพ์  ตัว ร  ลงไปในคำว่าจริงใจ 

คำว่ากู  ก็กลายเป็นคำว่า กุ

จริงใจ  ก็กลายเป็น จิงใจ

แต่นั่นก็ไม่เลวร้ายไปกว่า  กูคิดว่าตัวกูเจ๋งและเก่งที่สุดเหนือใคร  คำพูดที่กูดูถูกคนที่เข้ามาอ่านบลอกกู เพื่อที่จะให้เกิดความรู้สึกบางอย่าง  โดยที่ไม่ได้เน้นในความรู้สึกดีๆนัก  ใครอ่านแล้วไม่รู้จักตัวจริงของกู  อาจจะคิดว่ากูเป็นโอตาคุตัวดำใหญ่  ผอมๆแห้ง  สิวเขลอะเต็มทั่วหน้า  ใส่แว่นด้วย  ไม่ก็เด็กปัญญาอ่อนที่นั่งอยู่แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ได้อยู่ในโลกความจริงเท่าไรนัก

เท่านั้นไม่พอ  กูมักจะเขียนบลอกดูถูกคนที่เข้ามาอ่าน  เปรียบเสมือนกูเป็นพระเจ้า  คำพูดเนื้อหาที่วกไปวนมา ซึ่งบางครั้งมันก็มีสาระบ้าง  บางครั้งก็เหี้ยอะไรเนี่ย

กูเขียนบลอกตอบโต้คนที่ไม่พอใจในความคิดในบลอกของกู  สรุปกลับไปหาคนพวกนั้นได้ว่า  กูจะเขียนมันก็เรื่องของกู  มึงจะเสือกเหี้ยไรกับกู

บัดนี้  กูกำลังก้าวเข้าสู่  วัยผู้ใหญ่ตอนต้น  ภายในเวลาเพียง  4-5 ปี  ทำให้กูได้เรียนรู้ชีวิต  มากกว่าในวัยเด็กที่ผ่านมา สิบกว่าปีมากนัก

กูเพิ่งรู้สึกว่า  สติกูเพิ่งประมวลความคิดได้เอาช่วงที่กูซิ่วจากมหาลัยมาแล้ว

บัดนี้

กูก็อยากจะกราบขอโทษงามๆ แก่ผู้อ่านทุกท่าน  ที่เคยอ่านบลอกอันเสเพลสิ้นดีของกู

แต่คนพวกนั้นอาจไม่ได้ตามอ่านมาจนถึงตอนนี้แล้ว  เพราะกูห่างหายจากบลอกนี้ไปนาน

และกลับมาเขียนไม่ได้เหมือนเดิม  เป็นเพราะช่วงเวลาที่ผ่านไป  ทำให้กูรู้สึกแบบที่ผ่านมาได้อีกแล้ว

กูจึงเขียนให้น่าตบแบบเก่าไม่ได้อีก  แม้จะหลุดมาบางทีก็เหอะ

เอนทรีวันนี้  ไม่มีสาระอะไรนอกจากกูประมวลความคิดเห็นของกูเอง

มันทำให้กูเข้าใจว่า  ถึงแม้กูจะเขียนเหี้ย ห่า ขนาดไหน  ก็ยังมีคนอ่าน  ยังมีคนชอบ

และก็มีคนเกลียด

คนเรามันต่างกัน

ไม่เป็นไร  

กูมีความสุขที่กูได้เขียนลงไป

สนุกดี

สิ่งที่หล่อหลอมจนกูทำปฏิกริยาเป็นแบบนี้

กูนับว่ากูเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์คนหนึ่ง ที่หาไม่ค่อยได้

ดีใจไว้ซะที่รู้จักกูไว้

.

.

.

.

เอาอีกแล้วกู