ตายไปแล้วได้อะไรน้า?

ผมก็แค่ทำด้วยความสุขเท่านั้นเอง

ผมรักรายการนี้  ชิมไป บ้วนไป ตั้งเจ็บปี

ผมอยู่กับรายการนี้ตั้งเจ็ดปี

ความจริงเราน่าจะอยู่แค่เป็นพิธีกรรายการนี้ก็พอแล้วนะ

ไม่ต้องโดนคนเกลียด

ไม่ต้องต่อสู้กับสื่อมวลชนมหาศาล

ไม่ต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวง

แต่ทำไงได้

หน้าที่ มันก็ต้องมาพร้อมภาระกินอันยิ่งใหญ่สินะ

สไปเดอร์แมนพูดไว้หยั่งงี้รึป่าวน้า

...

จากนี้ไป เราคงไม่ได้นั่งๆนอนๆสบายๆเหมือนเดิม

ผมคงคิดถึงเพื่อนๆนักข่าวมากมาย

ต่อไปผมก็คงไม่ได้เป็นที่สนใจเหมือนอย่างเคยแล้วละมั้ง

มันน่าน้อยใจนัก

ความรู้สึกก็เหมือนดาราตกกระป๋องนั่นแหละ

ผิดพลาดเองที่ไปบอกเค้าว่าเป็นค่าเติมน้ำมันรถ

ผมน่าจะหาเรื่องพูดได้ดีกว่านี้

ทั้งที่ผ่านมาผมยังเอาตัวรอดจากเรื่องร้ายๆมาได้โดยตลอด

ถามถึงความรู้สึกตอนนี้

มันน่าเจ็บใจ

เจ็บใจแล้วก็อับอาย

แต่ ความเจ็บปวดนี้ผมโดนมาหลายดอกแล้ว มีแต่จะหล่อหลอมให้ผมเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งขึ้น

หากมีโอกาส สักวันผมจะกลับมา

ทำรายการอาหารให้แฟนๆดู

กลับมาเป็นผู้นำ

กลับมาเป็นที่รักที่สนใจของคนหลายๆคน

กลับมาทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่

อาจจะวันพรุ่งนี้ วันมะรืน  อาทิตย์หน้า เดือนหน้า

ปีหน้า

ไกลไปอีกนิด ก็ชาติหน้ากระมัง

.

.

.

.

ปล  บทความนี้เป็นเรื่องหลอกเด็ก  ที่ไม่เกี่ยวกับบุคคลและสถานที่ใดๆทั้งสิ้น